Moduł drugi. Lekcja pierwsza. Anatomia skutecznego promptu. Dobry prompt nie musi być długi. Powinien jasno określać trzy rzeczy: co model ma zrobić, na podstawie jakich informacji i w jakiej formie ma przedstawić wynik. Przyjrzyjmy się pięciu elementom, które pomagają przygotować taką instrukcję. Pierwszy to rola lub perspektywa. Możesz wskazać, że oczekujesz spojrzenia analityka biznesowego. Drugi to cel. Nazwij konkretne zadanie, które ma wykonać model. Trzeci to kontekst. Przekaż informacje potrzebne do zrozumienia sytuacji. Czwarty to ograniczenia. Określ zasady i warunki, które odpowiedź musi spełniać. Piąty to format odpowiedzi. Zdecyduj, czy potrzebujesz tabeli, listy kroków, wiadomości czy krótkiego podsumowania. Jak połączyć te elementy w praktyce? Posłuchaj przykładu. Jesteś analitykiem procesu zakupowego. Na podstawie poniższego opisu wskaż trzy główne przyczyny opóźnień. Oddziel fakty od przypuszczeń i zaproponuj działania korygujące. Wynik przedstaw w tabeli z kolumnami: problem, dowód, rekomendacja. W tym poleceniu wskazano perspektywę analityka, cel analizy i źródło informacji. Jest też zasada oddzielania faktów od przypuszczeń oraz konkretny format wyniku. Do polecenia trzeba dołączyć opis procesu, na którym ma pracować model. Przy dłuższych materiałach oddziel instrukcje od danych. Użyj czytelnych sekcji: cel, kontekst, dane i wymagany format. Dzięki temu łatwiej ocenić, co jest poleceniem, a co materiałem do analizy. Uważaj na przeładowanie instrukcji. Dziesiątki sprzecznych zasad mogą pogorszyć wynik. W bardziej złożonym zadaniu zastosuj prosty proces wieloetapowy. Najpierw analiza, potem weryfikacja, a na końcu formatowanie odpowiedzi. Na koniec ćwiczenie. Weź prompt, którego często używasz. Przepisz go, uwzględniając rolę, cel, kontekst, ograniczenia i format odpowiedzi. Porównaj odpowiedź uzyskaną ze starej i nowej wersji. Zapamiętaj: skuteczny prompt jasno opisuje zadanie, materiał źródłowy i oczekiwany rezultat.